Diplomatic Relations of the First Islamic State with the Emirates of the Arabian Peninsula
DOI:
https://doi.org/10.69892/diwan.2026.171Keywords:
Diplomacy, Prophet Muhammad, The First Islamic State, Envoy, Emirates of the Arabian PeninsulaAbstract
The practice of establishing diplomatic relations and dispatching ambassador among nations and states existed as a customary tradition prior to the advent of Islam. Islam not only preserved this tradition but also institutionalized it by introducing necessary regulations, thereby enabling the systematic continuation of diplomatic engagement. Within this framework, the Agreement of Hudaybiyyah, signed in the sixth year of the Hijrah, represented a significant milestone, marking the commencement of official diplomatic initiatives undertaken by the nascent Islamic State. Following this development, the state centered in Medina initiated diplomatic relations with various principalities across the Arabian Peninsula. Ambassodor were dispatched, and formal letters were sent to regional political actors. These letters invited local rulers to embrace Islam and to acknowledge the authority of the Islamic State. It was stipulated that acceptance of Islam would permit these rulers to retain their existing positions of power. While certain rulers adhered to established diplomatic conventions, others violated the principle of diplomatic immunity. As a result of these efforts, a considerable number of rulers converted to Islam, non-Muslim communities were subjected to the jizya tax, and the Islamic State was able to expand its influence across the region without resorting to armed conflict. This period thus constitutes a notable example of the early implementation of Islamic diplomacy. This study evaluates the importance attributed to diplomacy by the early Islamic State, the diplomatic gains achieved through non-violent means with principalities in the Arabian Peninsula, and the broader diplomatic process. The analysis is conducted within the framework of Islamic jurisprudence, drawing upon classical fiqh literature, early Islamic historical sources, and contemporary scholarship on diplomacy and Islamic international law.
References
Ali Cevad,. el-Mufassal fi Tarihi’l-Arab kable’l-İslam. Darü’s-sâkî, 2001.
Ay, Yusuf. “Modern Diplomasi Çerçevesinde Hz. Peygamber’in Diplomatik Stratejileri ve Dinî Diplomasinin Önemi”. Diyanet İlmi Dergi 60/3 (27 Eylül 2024), 915-952. https://doi.org/10.61304/did.1487413
Buhûtî, Mansûr b. Yûnus b. Salâhiddîn. Keşşâfü’l-ḳınâʿ ʿan (metn)i’l-İḳnâʿ. el-Memleketi’l-Arabiyyetü’s-Suudiyye: Vizaratü’l-Adl fi’l-Memleketi’l-Arabiyyetü’s-Suudiyye, 1. Basım, 2000.
Cessâs, Ebû Bekr Ahmed b. Alî er-Râzî. Şerḥu Muḫtaṣari’ṭ-Ṭaḥâvî. Mekketü’l-mükkereme: Darü’l-Beşairi’l-İslami- Darü’s-sirac, 2010.
Ebu İshak Şirâzî, İbrahim b. Ali b. Yusuf. el-Muheẕẕeb fî fıḳhi’l-İmâm eş-Şâfiʿî. Beyrut: Dar’ül-kütüb’il-ilmiyye, ts.
Ebû Yûsuf, Ya‘kūb b. İbrâhîm b. Habîb b. Sa‘d el-Kûfî. Kitâbü’l-Ḫarâc. Kahire: Mektebetü’l-Ezheriyye li-türâs, ts.
Feridun, Ahmed Bey. Mecmua-i Münşeâtü’s-selatin. Türkiye Büyük Millet Meclisi Kütüphanesi, ts.
Halebî, Ali b. İbrahim b. Ahmed. Sîretü’l-Halebî. Beyrut: Dârü’l-kütübi’l-ilmiyye, 2006.
Hatip, Ahmet Galib Muhammed Ali. Ahkamü’s-sefartü fi’l-fıkhi’l-İslami. Ürdün: el-Camiatü’l-Ürdüniyetü,Küliyetü’t-dirasatü’l-ulya, Doktura Tezi, 2005.
Hattâb, Mahmûd Şît. Süferâü’n-Nebi. Beyrut: Reyan, 1996.
İbn Abdisselâm İzzüddîn, Ebû Muhammed İzzüddîn Abdülazîz b. Abdisselâm b. Ebi’l-Kāsım es-Sülemî ed-Dımaşkī. Ḳavâʿidü’l-aḥkâm fî meṣâliḥi’l-enâm. Beyrut-kahire: Dar’ül-kütüb’il-ilmiyye, 1991.
İbn Âbidîn, Muhammed Emîn. Reddü’l-muḥtâr ʿale’d-Dürri’l-muḫtâr. Mısır: şeriketü Mektebetü ve Matbatü Mustafa el-Babi el-Halebi ve evladuhü biMısır, 2. Basım, 1966.
İbn Kesîr, Ebü’l-Fidâ’ İmâdüddîn İsmâîl b. Şihâbiddîn Ömer b. Kesîr b. Dav’ b. Kesîr el-Kaysî el-Kureşî el-Busrâvî ed-Dımaşkī. el-Bidâye ve’n-niyhâye. Kahire: Dârü’l-Hadis, 1992.
İbn Manzûr, Ebü’l-Fazl Cemâlüddîn Muhammed b. Mükerrem b. Alî b. Ahmed el-Ensârî er-Rüveyfiî. Lisânü’l-ʿArab. Beyrut: Daru Sadr, 1993.
İbn Sa‘d, Ebû Abdillâh Muhammed b. Sa‘d b. Menî‘ el-Kâtib el-Hâşimî el-Basrî el-Bağdâdî. eṭ-Ṭabaḳātü’l-kübrâ. Beyrut: Darü Sadir, 1968.
İbn Tolun, Şemsüddîn Muhammed b. Ali ed-Dımaşkî. İ’lâmü’s-sâilîn an kütübi seyyidi’l-mürselîn. Beyrut: Müessesetü’r-risâle, 1987.
İbnü’l-Esîr, Ebü’l-Hasen İzzeddîn Ali b. Muhammed b. Muhammed eş-Şeybânî el-Cezerî. el-Kâmil fi’t-târîḫ. Beyrut: Darü Sadîr, 1965.
İbnü’l-Esîr, Ebü’l-Hasen İzzüddîn Alî b. Muhammed b. Muhammed eş-Şeybânî el-Cezerî. Üsdü’l-ġābe fî maʿrifeti’ṣ-ṣaḥâbe. Beyrut: Darü’l-kütübi’l-ilmiyye, 1994.
İbnü’l-Hümâm, Kemâlüddîn Muhammed b. Abdilvâhid b. Abdilhamîd es-Sivâsî el-İskenderî. Fetḥu’l-ḳadîr. Darü’l-fikr, ts.
İpşirli, Mehmet. “Elçi”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. C. 11. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1995.
Kalın, İbrahim. İslam ve Batı. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2023.
Kapar, Mehmet Ali. “HZ. PEYGAMBER’iN DiPLOMATiK MÜNASEBETLERiNE GENEL BAKlŞ”. Islami Araştırmalar 1/5 (1987).
Meydânî, Abdülganî el-Guneymî ed-Dımaşkī. el-Lübâb fî Şerhi’l-Kitâb. Beyrut: el-Mektebetü’l-İlmiyye, 1972.
Muhammad Hamidullah. el-Vesâiku’s-siyâsiyye. Beyrut: Dârü’n-nefais, 1987.
Muhammad Hamidullah. İslam Peygamberi. Ankara: Yeni Şafak, 2003.
Muntazer, Safiullah. HZ. PEYGAMBERİN GÖNDERDİĞİ ELÇİLER VE FIKHÎ SONUÇLARI. Sakarya: Sakarya Üniversitesi, Yükseklisans Tezi, 2018.
Muntazer, Safiullah - Özcan, Abdullah. “İSLÂM HUKUKU AÇISINDAN ELÇİ DOKUNULMAZLIĞI”. Edebali İslamiyat Dergisi 2/4 (29 Kasım 2018), 1-23.
Nevevî, Ebû Ze-keriyyâ Muhyiddin Yahyâ b. Şeref. Ravżatüt-ṭâlibin ve ‘umdetü’l-müftin. Beyrut: el-Mektebi’l- İslâmî, 1991.
Safvet, Ahmed Zekî. Cemheretü resâʾili’l-ʿArab. Beyrut: mektebetü’l-ilmiyye, ts.
Sâlihî eş-Şâmî, Ebû Abdillâh Şemsüddîn Muhammed b. Yûsuf b. Alî b. Yûsuf. Sübülü’l-hüdâ ve’r-reşâd fî sîreti ḫayri’l-ʿibâd. Beyrut: Dârü’l-kütübi’l-ilmiyye, 1993.
Seraḫsî, Ebû Bekr Şemsü’l-eimme Muhammed b. Ebî Sehl Ahmed. Şerḥu’s-Siyeri’l-kebîr. Beyrut: Dar’ül-kütüb’il-ilmiyye, 1997.
Seraḫsî, Ebû Bekr Şemsü’l-eʾimme Muḥammed b. Ebî Sehl Aḥmed es-. el-Mebṣuṭ. Beyrut: Dâru’l-Maʿrife, 1393.
Taberî, Ebû Ca‘fer Muhammed b. Cerîr b. Yezîd el-Âmülî et-Taberî el-Bağdâdî. Târîḫu’l-ümem ve’l-mülûk. Beyrut: Dârü’t-türas, 1965.
Topçuoğlu, Ali Aslan. İslam Hukukunda Diplomatik Temsil. Ankara: Fecr Yayınları, 2017.
Yâkût el-Hamevî, Şihabüddin Ebû Abdullah Yâkût b. Abdullah. Mu‘cemü’l-buldân. Beyrut: Dârü Sadîr, 1955.
Yaman, Ahmet. İslam Devletler Hukuku. Ankara: Fecr Yayınları, 2020.
Zühaylî, Muhammed Mustafa. el-Veciz fi Usuli’l-Fıkhi’l-İslami. Dımaşk: Darü’l-Hayr, Vizaretü’l-Evkaf ve-şuuni’l-İslamiyee, 2006.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Diwan

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.











